استاد علی اوسط دشتی
|
تنوره ديو
از مغازه عطر تاريخ به مشام مي رسد. كوره قديمي و ابزار و يراق چاقوسازي حضور پررنگ يك صنعت و هنر كهن را در برابر ديدگان ما مي گذارد. اگر به دسته چاقوي سن و سال، «علي اوسط دشتي» نظري بيندازيم، چهار رقم ۱۳۱۰ به يادگار كنار آن حك شده است و اينك ۶۳ بهار با كوره، سندان و پتك همساز است. در ولايت زنجان علي ده ساله نزد عبدالله ملكي نخستين مشق هاي سوهان كاري و پتك كوبي را در دفترچه صناعت چاقو حك مي كند. پنج سال در نخستين مأواي كاري عرق پادويي را به پاي سندان مي ريزد و هفته اي دو ريال گاه گداري استاد چاقوساز كارمزد به او مي دهد و به تعبير خودش پنج سال مجاني جان كنده است. حجره ابوالفضل مرادي، دومين محل كار چاقوساز نوجوان زنجاني بود، اينك فوت و فن اوليه را فرا گرفته بود و روزي دو چاقوي ضامن دار بر پيشخوان حجره به مشتريان چشمك مي زد، هر ضامن دار ۲۵ ريال جيب مشتري را خط مي انداخت، علي آقا روزي پنج تومان كار مي كرد ولي عايدي روزانه اش از دخل استادكار پانزده ريال بيشتر نبود. در دومين حجره نيز پنج سال تجربه كسب كرد سپس دو سال طعم ملس استقلال را در صناعت چاقو با پتك تجربه مزمزه كرد و بعد از آن به خدمت نظام احضار شد.
.jpg)






زندگی صفحه یکتای هنرمندی ماست